OVER ONS

Mag ik me even voorstellen….

Ik ben Ann en ben woonachtig in België, Maarkedal meerbepaald. Ik ben gelukkig gehuwd en ben mama van
3 kinderen.

De liefde voor de kuvasz was liefde op het eerste gezicht. Toen ik ongeveer 18 jaar was verscheen een artikel in WOEF-magazine over de kuvasz. De bijhorende foto’s toonden enkele prachtige verschijningen: groot, wit en met een bijna vorstelijk uitstraling.
Ik was diep onder de indruk en wist meteen: zo’n hond wil ik later hebben.

YORK

Toen ik op 23-jarige leeftijd het ouderlijke huis verliet, ging ik onmiddellijk op zoek naar een kuvaszfokker. Al vlug bleek dat deze in België dun gezaaid waren. Uiteindelijk bleek Kennel
Van De Windschoof een nestje te hebben.

Onder vakkundige begeleiding van de fokker werd York Van De Windschoof mijn uitverkoren pup. Een prachtige en stevige reu.

York bleek een pittige jongeman te zijn. Wie hem echter kende, had al vlug door dat onder al die stoerdoenerij een klein hartje schuilde.

York en ik begrepen elkaar. Een blik was voldoende. Wij waren een hecht team en dit voor ruim 10 jaar lang. Uiteindelijk stierf York in 2010 ten gevolge van een maagkanteling.

Mijn hart treurde. Ik was er van overtuigd dat nooit of te nimmer zo’n kuvasz nog mijn pad zou kruisen. Des te meer omdat kennel Van De Windschoof niet langer kuvaszok fokte.

JARRO

Ik bleef echter de site van de Kuvaszvereniging Nederland volgen. En plots verscheen Jarro Bárátsagos Bolyhos als herplaatser op de site. Ik contacteerde Ellen en Peter Van Der Meijden, de fokkers van Jarro.

Na een rit van ruim 2 uur kamen we bij hen aan. Toen Ellen Jarro het huis inliet, had ik een déjà vu. Jarro had niet alleen dezelfde kop als York ook de blik in zijn ogen was helemaal dezelfde. Had ik dan toch een nieuwe York gevonden? Blijkbaar wel, fysiek toch, want uit de stamboom bleek dat een voorouder van Jarro een broer van York bleek te zijn. Na lang met Ellen en Peter te hebben gepraat was het vrij duidelijk dat Jarro ons gezin ging vervoegen, wat effectief gebeurde op 31 oktober 2011. Jaro was toen 14 maanden. Hij kan omschreven worden als een ruwe bolster met een gouden hart. Hij is trouw aan zijn baasje en houdt van de kinderen. Hij is eerder een dameshond. Hiermee wordt bedoeld dat hij de man des huizes wel eens durft te negeren. Na 1 blik met zijn bazin te hebben gewisseld, begrijpt hij dat ook aan zijn baasje gehoorzaamd moet worden.

Met Jarro durfde ik het aan een eerste tentoonstelling te lopen, iets wat ik met York nooit had aangedurfd.

INES

Ik had de smaak te pakken en overwoog een teefje aan te kopen. Zo kwam, op de leeftijd van 9 weken, Ines Egymásra Találtunk in ons leven. Ines kwam uit een nest van 12 pups. Ze had een evenwicht karakter, was nieuwsgierig en kende héél vlug haar rangorde ten opzichte van Jarro. Bovendien was ze vrijwel meteen zindelijk en na een korte eerste nacht, vormde een bench niet langer een probleem. Het viel op dat Ines een zéér intelligente pup was. Ze begreep onmiddellijk wat van haar werd verwacht. Zo leerde ze op een mum van tijd de commando’s: zit, lig, blijf, poot en zelf high five (wie een kuvasz kent, weet dat dit laatste niet zo evident is). Later werden deze commando’s met signalen aangeleerd. Ook dit vormde geen probleem voor Ines. Ze kreeg ze in een razendsnel tempo onder de knie.

Nu Ines volwassen is, heeft ze nog steeds dit schitterend karakter. Ze houdt van haar gezin. Waar ze ook zijn, ze houdt altijd van op afstand een oogje in het zeil (met 5 gezinsleden in huis, is dit een hele karwei). Soms steken haar gekke pup streken nog eens de kop op. Op zo’n moment wordt je uitgenodigd om te spelen waarop een partij rennen en hollen volgt. Eenmaal uitgehold, valt ze moe maar voldaan aan je voeten neer.

Nu Ines een dame wordt, valt op dat ze enorm moederinstinct heeft. Zo ontdekten we onlangs een nestje wilde katjes op onze hooizolder. We gaven deze poesjes samen met de moederpoes een mandje, een krabpaal, een kattenbak en uiteraard eten en drinken. Ines had blijkbaar al vlug in de gaten dat de moederpoes de zorg over haar kleintjes niet zo nauw nam. Waar de moederpoes ze in de steek liet, nam Ines haar taak over. Dreigde er gevaar (de beek, een andere hond, te ver van het nest verwijderd, ….) dan hing Ines ze halen. Waren ze niet netjes dan zorgde Ines ervoor dat ze gewassen werden. Zelfs toen de poesjes de eerste stappen in de wereld gingen zetten, bleef Ines in de buurt. De moederpoes heeft inmiddels haar jongen verlaten maar in Ines hebben ze een surrogaat gevonden bij wie ze zich, na een flinke speelpartij, nog steeds moe maar voldaan gaan nestelen.
Ines kan in 1 woord als schitterend samengevat worden.

HAMANY

Het was niet de bedoeling om na Ines nog een kuvasz in huis te nemen.

Toen kwam echter de vraag van Han en Marjory, de fokkers van Ines, om ook Hamany te adopteren. Hamany verblijft bij ons sinds 1 juli 2013.

Hamany is geboren op 16 augustus 2009. Zij kan omschreven worden als een pittige dame. Ze houdt ervan te rennen en te spelen. Eenmaal uitgehold is ze een dame die enorm aanhankelijk is. Ze bevindt zich graag dicht bij haar gezinsleden en wijkt niet graag van hun zijde. Met andere woorden, een hondstrouwe dame.

FOKKEN?

Met zoveel kuvaszvreugde in huis rees meer en meer het verlangen zelf eens een nestje te fokken. Lang heb ik erover nagedacht tot uiteindelijk mijn echtgenoot me het laatste duwtje in de rug gaf. Nu is het eindelijk zo ver. Ons eerste nestje is gepland. Als moeder natuur ons gunstig gezind is, mogen we hopelijk eind december 2014 onze pupjes verwelkomen.